Obraz

Malować obraz

Nakładać na bladą tkaninę

swoją wyobraźnię i duszę

Starym pędzlem tworzyć

nową rzeczywistość

Całymi dniami rozmyślać

czy użyć barwy granatowej

czy szafirowej

Malować obraz

I pewnego dnia

Nie mieć już nic dodania

Na nic nie czekać

Słoneczniki

Słoneczniki są to kwiaty najgorsze z możliwych

Wzrastają wysoko w górę

I myślą, że wszystko im wolno

Stoją dumnie ponad ogrodem

Brodę wznoszą ku niebu

Czy aby wszyscy patrzą?

Nie idą wiernie za tłumem gdy wieje wiatr

Lecz twardo stoją na ziemi

I jakoś… wcale nie chcą tego zmieniać

Są szczególnym typem samotników

Odgradzają się od innych roślin grubymi liśćmi

Myśląc że to wystarczy

Wiecznie smutne wiecznie niewzruszone

W swoich żółtych marzeniach skrywają idealną miłość

Wznoszą zielone liście ku niebu

I wierzą

że pewnego dnia

Pocałują świetlistego kochanka

O Róży Żabczyńskiej

Jestem ze szkła

Zraniona raz

Rozsypuję się na milion różnobarwnych szkiełek

Które wpadają w najczulsze miejsca człowieka

I niezapomnianie ranią

Jestem ze szkła

Stoję na najwyższej półce w domu

Szlachetnie przypatruje się

Dotykanie zabronione

Jestem ze szkła

Akompaniuję najdroższym eksponatom

I w największych smutkach

Jestem ze szkła

Stoję niewidzialna wśród ludzi

Sama.